Diemer was absoluut geen held toen hij bij ons kwam. Onverwachte bewegingen, onbekende voorwerpen en vreemde geluiden konden hem van slag maken. Maar waar hij echt heel veel moeite mee had, waren harde geluiden. Harde muziek, een toeterende auto, dichtklappende deur of schoten van jagers heel in de verte zorgden voor een zielig bibberende hond. Het vervelende is, dat je zo’n geluid nooit aan hoort komen.

Het enige wat wij konden doen, was heel rustig blijven en doen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ook al waren wij zelf nog zo geschrokken, we bleven gewoon doorgaan met waar we mee bezig waren. In eerste instantie had Diemer daar geen boodschap aan. In huis dook hij in elkaar en bleef wachten tot hij het weer een beetje vertrouwde. Buiten schoot hij weg aan de riem en daar heb ik behoorlijk wat spierpijn door gehad.

Maar uiteindelijk begon Diemer door te krijgen dat als wij niet in paniek raakten, het allemaal blijkbaar zo’n vaart niet zou lopen. Hij reageerde nog wel, maar lang niet zo extreem meer. En toen kwamen de ballonnen…

Onze dochter is gek op ballonnen en al spelend ging er regelmatig één kapot. Diemer vond het uiteraard eerst heel eng, maar hij begon aan de sporadische knal te wennen. Toen kreeg dochterlief door dat er wel heel veel verschillende kleuren in zo’n zakje zitten. En na wat overredingskracht van haar op ons lag op een dag de hele huiskamer bezaaid met ballonnen in alle kleuren. Het leek wel een ballenbak!

Karel de kater, altijd in voor een feestje, stoof er doorheen. Diemer keek toe en je zag zijn interesse groeien. Hij ging eerst voorzichtig achter Karel aan, maar al gauw bouwde hij zijn eigen feest. De ballonnen gingen alle kanten op en wij deden mee. Ballon laten aantikken, ballon overgooien; we hadden dikke pret. Tot opeens..inderdaad…PANG!! De eerste ballon knalde kapot. Iedereen schrok, maar herstelde snel en we gingen door met feesten. Diemer stond met zeer gespitste oren, keek eerst naar ons, toen naar de kapotte ballon en toen weer naar ons en dook tussen de ballonnen!

Vanaf dat moment was hij blij met elke ballon die hij zag. Hij schrok niet meer van de knal, sterker nog: hij beet soms de ballon doelbewust stuk omdat zo’n kapotte ballon ook leuk is om mee te spelen. Het effect was op alle fronten merkbaar. Hij kijkt nu nog wel bij harde knallen, maar nu geïnteresseerd. Ik zou hem niet schotvast willen noemen, maar het zit er dicht tegenaan. En letterlijk als klap op de vuurpijl: Met Oud en Nieuw was hij wel wat onrustig, maar hij is uiteindelijk gewoon aan m’n voeten in slaap gevallen terwijl buiten het vuurwerk werd afgestoken!

Diemer pakt bij elke ballon, met veel geduld, het knoopje vast en loopt heel parmantig door huis of tuin. Dan gooit hij hem omhoog, gaat erachter aan en probeert het knoopje weer te pakken. Als de ballon knalt, kijkt hij gelijk naar mij: “Vrouwtje, doe nu maar een rooie!”

Gepost op: maandag, 15 februari 2010 om 23:40 uur | categorie: Verhalen. U kunt een reactie plaatsen.