Toen Diemer via een herplaatsingstichting bij ons kwam in januari 2009 was hij 7 maanden oud. We wisten dat hij geboren was op een boerderij, dat wij zijn derde eigenaar waren en dat hij nog wel een en ander moest leren. Geen verontrustend verhaal, vonden wij. Schouders eronder en dat ging lukken. Diemer bleek echter een geval apart…

Hij vond in huis alles eng: deuren, kranten, stofzuigen, krakende vloer. Hij kon geen seconde alleen zijn. Hij was extreem wagenziek. Vanaf het eerste moment dat hij Kater Karel zag, probeerde hij hem om zeep te helpen. Zijn jachtpassie was bovenmatig ontwikkeld, buiten was hij alleen maar gericht op wat er bewoog. Hoe onzeker hij binnen was, zo zeker was hij buiten. Hij had daar totaal geen oog voor ons en helaas was hij niet voergevoelig. Na twee weken werd duidelijk dat er meer aan de hand was dan alleen wat weinig basisopvoeding.

Om het plaatje rond te krijgen zocht ik contact met de eerste eigenaar. Het bleek dat Diemer de eerste 4 maanden van zijn leven met zijn ouders en nestgenoten op een boerderij geleefd had in complete vrijheid. Alleen contact met de kinderen, nooit in huis en altijd op jacht naar mollen en ratten. En nee, er waren geen katten te bekennen in de wijde omgeving van de boerderij. Ik moet zeggen: Dat verbaasde mij niets!

Met 4 maanden kwam Diemer bij zijn tweede eigenaar, een meneer alleen met nog een bejaarde hond. Deze eigenaar werd ziek en na een maand kwam Diemer in opvang terecht. Met 6 maanden werd de herplaatsing in gang gezet en met 7 maanden zat hij bij ons. Kortom: een zeer turbulent leven voor een jonge hond. Het maakte wel duidelijk waarom Diemer deed wat hij deed. En wederom realiseerden we ons dat dit heel hard werken zou zijn om hem in een beetje goede banen te gaan leiden.

Contact krijgen en de veiligheid van Kater Karel hadden grote prioriteit. In de tuin lagen 3 lange lijnen, afhankelijk waar we zelf waren, lag Diemer aan de lijn zodat Kater Karel veilig kon eten en niet langer bij de bejaarde buurvrouw ging logeren. Diemer bleek een goede leerling, hij leerde snel en hij ontspande zienderogen door structuur. Hij bleek een enorme knuffelkont te zijn en als hij de kans kreeg zat hij bij je op schoot. Hij luisterde in en om huis heel goed, werd zelfs erfvast (heel knap voor een Stabij) en hij leerde kunstjes. Hij kon 1,5 uur alleen zijn en dan lag hij in de vensterbank. Mee in de auto bleef stressvol, maar echt ziek werd hij niet meer. Na maanden hard werken, zocht kater Karel toenadering en nadat Diemer hierover had nagedacht, gebeurde het onvoorstelbare: ze werden vrienden! En niet een beetje, maar hele dikke vrienden.

Diemer bleek echter in drukke of onoverzichtelijke situaties terug te vallen in oud gedrag: stress en afsluiten voor contact. Dit maakte hem ongeschikt om hem in te zetten in mijn praktijk. Daarnaast was zijn jachtpassie een probleem. Zodra hij los was en de magische grens van 15 meter overschreed nam hij de benen om de omgeving uit te kammen. Terugkomen ging redelijk goed, maar ik moest wel wachten tot hij besloot terug te keren. Soms kwam hij pas na uren thuis. Moe en voldaan. Ondanks hulp van doorgewinterde jachthondentrainers, kon ik dit gedrag niet ombuigen. Ik begon na te denken over herplaatsing. Vrij snel achter elkaar gebeurden er twee dingen die het in een stroomversnelling brachten. Hij verwondde schapen op één van zijn tochten en na een incident waarin hij per ongeluk was ingesloten door mensen, ging hij grommend zijn grenzen aangeven aan peutervriendjes van onze dochter. Het was vanaf dat moment duidelijk dat we een andere plek voor hem moesten vinden.

Met veel tranen en pijn in onze buik hebben we hem weer via de herplaatsingstichting aangeboden. De boodschap was dubbel: knuffelhond, lief, luistert geweldig, maar ook: kan niet loslopen, niet bij kleine kinderen en niet bij vee. Wetende dat er zoveel honden een goed tehuis zoeken, hadden we ons ingesteld op een lang traject. Maar binnen 3 weken kwam Jamila met haar familie kijken. Ze bleek een lot uit de loterij.

Jamila was op slag verliefd op Diemer. Hij zou bij haar een heerlijk leven krijgen, veel ruimte, veel aandacht en weinig moeten. Diemer is bij haar geplaatst. Hij is daar nu ruim twee maanden en hij heeft zijn draai helemaal gevonden. Dat voelt goed voor mij. Ik realiseer me terdege dat hij bij mij veel moest kunnen: de lat lag hoog voor een hond met zo’n slechte start. Bij Jamila kan hij, omringd met liefde en goede zorgen, heerlijk aan klooien binnen duidelijke grenzen en structuur.

Ik kon hem niet geven wat hij nodig had, Jamila wel. In het geval van Diemer was herplaatsen letterlijk een stap naar een beter leven!

Het verhaal van Jamila: ”Ik zocht een hond om samen mee te wandelen. We hebben een Boerboel en die is daar niet echt geschikt voor. Daarnaast moest het een gezellige hond zijn, een maatje voor mij, de Boerboel en onze zoon van 9. Op de foto kon je zien dat Diemer een vrolijke, lieve hond was. Bij het eerste bezoek kwam dat ook heel duidelijk naar voren. Hij was wel afwachtend naar onze zoon, maar die kan daar goed mee omgaan. Omdat hij verder zo vriendelijk was en goed luisterde, hadden wij er alle vertrouwen in.

We hebben een afgezet terrein waar de honden los lopen, op mooie dagen zijn ze wel 13 uur buiten! Ze hoeven hier niets. Als er bezoek komt en het is te druk, gaan ze naar hun eigen terrein. En dat hij niet los kan tijdens het wandelen, is voor mij geen enkel probleem. Je ziet ook dat hij buiten meteen zijn neus achterna wil gaan! Diemer gaat regelmatig mee naar de paarden en omdat deze gewend zijn aan honden, zijn de rollen omgedraaid. Zij lopen achter hem aan en hij loopt er van weg!

Met de Boerboel is hij goede maatjes. Ze spelen en slapen samen en zijn eigenlijk onafscheidelijk. Met onze zoon was het na twee weken helemaal goed. Ze zijn regelmatig samen op de trampoline te vinden. Ook met vriendjes van onze zoon gaat het prima, waarschijnlijk ook omdat hij altijd weg kan als het hem te veel wordt. Er is hier genoeg ruimte om zijn eigen gang te gaan.

Al met al zijn we nog steeds heel erg blij met onze keuze voor Diemer, het is een schat van een hond, een lieve, vriendelijke vriend voor ons allemaal en als je hem aankijkt verschijnt er als vanzelf een glimlach op je gezicht. Ik vind het altijd net of hij lacht als hij je aankijkt. Zo’n lieve snuit! En het is een heerlijke kroeler!”

Gepost op: vrijdag, 7 mei 2010 om 21:30 uur | categorie: Verhalen. U kunt een reactie plaatsen.