Tijdens mijn coaching in bos en stad vraag ik klanten vaak hoe vaak zij tijdens het wandelen écht in contact zijn met hun hond. Vrijwel altijd volgen er enthousiaste antwoorden. Men vertelt wat ze allemaal doen samen: balletje gooien, appèloefeningen, zoekspelletjes, verstoppertje en natuurlijk de populaire snoepjesboom. Vol trots vertelt men hoe goed de hond het doet. Of juist niet… zeker bij honden tussen de acht en achttien maanden. Dan zijn veel eigenaren een stuk minder blij. Ze vertellen wat ze graag zouden willen doen, maar wat niet lukt met die puber met bananen in zijn oren.
Wat mij dan opvalt, is dat 'contact hebben met je hond' voor veel mensen synoniem lijkt te zijn aan 'samen iets doen'. Dat is ook niet zo vreemd, we weten immers niet beter. Een hond moet bewegen. Een hond moet luisteren. En dat bereik je door te doen. Maar wat we ons vaak niet realiseren, is dat veel vormen van ‘doen’ vooral gebaseerd zijn op wat wij willen. Niet op wat de hond wil. De hond doet wat van hem gevraagd wordt of volgt het vaste ritueel van de wandelroute.
“Ja maar, hij gaat toch achter die bal aan?”
“En hij loopt toch voor me met vragende ogen?”
Dat klopt. Maar bedenk eens hoe dat gedrag is ontstaan. Hoe is het zover gekomen dat je hond steeds opnieuw de bal brengt? Dat hij je bijna letterlijk voor de voeten loopt, vol verwachting vragend om actie? Dat heb je hem zelf geleerd.
Honden willen graag in contact zijn met hun mensen. Omdat wij vaak degene zijn die actie inzetten om dat contact te maken, gaat de hond daarop anticiperen. Hij wéét dat er aandacht en interactie komt en dat maakt enthousiast.
Hij leert ook hoe hij die interactie kan oproepen. Door voor je langs te drentelen met een vragende blik. Of door een bal, stok of flos aan te bieden. De mens gaat daar bijna automatisch op in. Niet omdat het nodig is, maar omdat we het zo hebben aangeleerd.
De vraag die ik jou, beste lezer, graag wil stellen:
Is dit de vorm van contact waar jouw hond zelf voor zou kiezen, als hij een keuze had?
Heb je weleens geprobeerd om tijdens het wandelen met je hond in contact te zijn zonder iets aan te bieden? En dan bedoel ik contact als in verbinding. Bewust zijn van de aanwezigheid van je hond. Bewust van zijn gedrag. Van wat er tussen jullie gebeurt. Van hoe hij zich verhoudt tot de omgeving, tot jou, tot andere honden. Als je daar met open mind naar kijkt, kan dat best confronterend zijn. Veel mensen ontdekken dat ze het grootste deel van de wandeling níet bewust in contact zijn.
En laat ik meteen eerlijk zijn: dat geldt ook voor mij. Ondanks dat verbinden tussen mens en hond een groot onderdeel is van mijn werk, heb ik met regelmaat wandelingen waarvan ik me achteraf realiseer dat ik nog niet de helft bewust heb meegemaakt. Mijn hoofd vol gedachten. To-do-lijstjes die zich aandienen. En als mijn telefoon niet op stil staat, hobbelt social media vrolijk mee het bos in.
De realiteit is dat we het druk hebben. Wandelen met de hond is vaak ontspanning voor ons lichaam, maar zelden voor ons hoofd. We komen letterlijk in beweging, maar mentaal blijven we ‘aan’ staan. Even voel je de frisse lucht, de zon op je gezicht of de wind door je haren en voor je het weet zit je hoofd weer ergens anders.
We zijn verbonden, maar vooral met anderen die niet direct bij ons zijn. Verbinden met wat dichtbij is, met je hond, blijkt lastig. En juist dát wordt tijdens het wandelen zichtbaar. We missen veel van het contact dat onze hond ons aanbiedt.
Echt contact hebben met je hond vraagt oefening. Aanwezig zijn. Loslaten wat je hoofd bezighoudt. En daarin zijn wij hondenmensen eigenlijk bevoorrecht. Onze leermeesters lopen naast ons. Op basis van mijn ervaring vormen deze vier aspecten de basis voor écht contact met je hond:
Bewust samen op pad zijn. Weten waar je hond is en laten zien dat jij hem ziet. Vrijwel alle honden checken regelmatig in bij hun mens. Met een korte blik of oogcontact. Als jij daarop reageert, met terugkijken, een glimlach of een zachte bevestiging, voelt je hond zich gezien. En dat versterkt jullie verbinding.
Beleven met al je zintuigen zorgt ervoor dat je je hond echt leert kennen. Door aanraking voel je hoe hij in zijn vel zit. Door te observeren zie je subtiele veranderingen in houding of gedrag. In interactie met andere honden kun je spanning voelen opbouwen of afnemen. Hoe meer je beleeft, hoe beter je kunt begeleiden.
Honden respecteren van nature elkaars eigenheid. Aan ons de taak om dat ook te doen. Jouw hond is een individu. Met een eigen karakter, tempo, leer- en speelstijl. Die uniekheid verdient ruimte. Door daar rekening mee te houden, ontstaat wederzijds respect.
Veiligheid gaat verder dan bescherming alleen. Het is ook emotionele veiligheid. Weten dat je mag zijn wie je bent. Een hond die zich veilig voelt, kan ontspannen. En ontspanning is een voorwaarde voor echt contact.
Betekent dit dat je niets meer mag doen met je hond? Absoluut niet. De meeste honden houden van bewegen, samenwerken en ontdekken. Veel honden hebben dat ook nodig. De essentie zit niet in minder doen, maar in bewuster doen. Doe je iets omdat jij het wilt? Of omdat het past bij wat jouw hond nodig heeft en leuk vindt?
Kijk met een open blik naar je hond. Heeft hij een sterke behoefte om te snuffelen, te graven of te zwemmen? Kijk waar dat veilig kan. Wissel actief zijn af met relaxte momenten. Geef hem af en toe de ruimte om het tempo of de route te bepalen.
Zo wordt wandelen weer een moment van verbinding in plaats van een activiteit die ‘af moet’.
Door te werken aan alle facetten van 'echt contact' zul je merken dat de relatie met je hond verdiept. Het samen buiten zijn, actief én ontspannen , sluit de waan van de dag buiten. En dan wordt wandelen weer wat het zou moeten zijn: een moment van rust, afstemming en verbinding. Voor jullie allebei.
In mijn gratis cursus Ontmoet Hond InZicht neem ik je mee in het verdiepen van de verbinding met je hond. In negen video’s neem ik je mee in mijn kijk op fijn samenleven met je hond. Gratis, geen verplichtingen, wel inzichten!
Schrijf je hier gratis in voor Ontmoet Hond InZicht