Over rouw, overbelasting en waarom afstand doen van je hond soms voelt als de enige uitweg
Dat zei de mevrouw bij wie ik op consult was. Ze had mijn hulp gevraagd bij de herplaatsing van haar hond. Tranen liepen over haar wangen. Ze frummelde met haar vingers aan een zakdoekje. “Ik ben moe. Op. Ik heb geen geduld, ik kan niks overzien. En hij is de dupe. Dat vind ik nog het ergste…”
‘Hij’ was een schattige, onstuimige kruising onbekend van dertien maanden. Met volle overtuiging in haar leven gekomen toen hij vier maanden oud was. Ze had alles goed doordacht en gehoopt op een mooi, lang leven samen.
Tot die ene dag. De dag dat haar moeder plotseling overleed en haar al dementerende vader alleen thuis achterbleef. Een rollercoaster van verdriet en zorg kwam over haar heen. Als enig kind kwam alles op haar schouders terecht. De buren hielpen mee met de zorg voor haar hond, wat fijn was. Haar vader ging snel achteruit en vlak nadat er met veel moeite een fijn verzorgingshuis voor hem gevonden was, overleed ook hij. En alsof dat nog niet genoeg was, vertelden de buren dat ze gingen scheiden. Ze konden de zorg voor haar hond er niet meer bij hebben. Mevrouw was ten einde raad.
Ze zat klem. Op alle fronten. En haar lieve, onstuimige puber kwam daarmee ook in de knel. Uitlaten voelde als een opgave waar ze elke dag tegenop zag. Zijn vrolijke pubergedrag was haar te veel geworden. Ze had geen ruimte meer om liefdevol met hem om te gaan. Dat vond ze verschrikkelijk. Dus zocht ze een nieuw thuis voor hem.
Het leven gaat zoals het gaat.
Pijnlijk. Rauw. Hard.
We hebben het niet in de hand.
Het kan ons allemaal gebeuren.
Hoe het verder ging? Na een uitgebreid gesprek waarin alle ruimte was voor het verdriet, de schaamte en het onvermogen, kwam er rust bij mevrouw. Ze wilde haar hond niet kwijt. Ze wilde vooral zichzelf ruimte geven om te rouwen en een nieuwe balans te vinden. Samen maakten we een plan en zochten we naar oplossingen die haar zouden ontlasten, zonder haar hond tekort te doen. Met de hulp van een uitlaatservice en een buurmeisje van twee huizen verderop kwam haar hond elke dag lekker buiten. In die tijd kon zij bijslapen met een middagdutje. Ze volgde bij mij een coachtraject waarin ze inzicht kreeg in haar rouw en stap voor stap haar veerkracht hervond. Na verloop van tijd kwamen de energie en levensvreugde terug. Dat liep gelijk op met het weer voelen van liefdevolle gevoelens voor haar hond. Ze noemt het nu een ‘zwarte periode’ in haar leven. Een periode waar ze uit is gekomen met hulp én doordat haar hond bij haar kon blijven.
Want juist het zorgen voor haar hond hield haar in het hier en nu. Zijn warme vacht, zachte blik en vrolijke capriolen troostten haar. Hij gaf haar houvast en weer vertrouwen in de toekomst. Soms is blijven, juist in de moeilijkste periode, uiteindelijk het meest helend wat er is.
Als rouw jouw leven stilzet, kan het enorm helpend zijn om erover te lezen of praktisch mee aan de slag te gaan. Je hoeft hier niet alleen doorheen te gaan.
In mijn boek Lieve hond, ik rouw om jou en de online cursus De kunst van afscheid nemen bied ik woorden, erkenning en begeleiding voor wie rouwt om een hond – vóór, tijdens of na afscheid.
Lees hier meer over het boekLees hier meer over de cursus