Ayvaz was een Turkse Karabash, die mijn kijk op honden, gedrag en samenleven voorgoed heeft veranderd. Ayvaz was een imposante verschijning met halflange blonde haren, een soepele tred en ogenschijnlijk nergens in geïnteresseerd. Totdat hij contact maakte; zijn ogen lieten nergens twijfel over bestaan. Met zijn ogen kon hij precies duidelijk maken wat hij wilde of wat juist niet. Hij kon je aankijken met enorme zachtheid, maar ook ijzig en hard. In Turkije wordt de Karabash ook wel aslan köpek genoemd, leeuwenhond. En dat was voor Ayvaz een zeer passende bijnaam. Door de ogen van Ayvaz leerde ik opnieuw kijken naar honden, mensen en samenleven.
Ayvaz was anderhalf toen hij bij mij kwam, had nauwelijks een band opgebouwd met mensen en zag daar ook vooral het nut niet van in. Ayvaz was wat je noemt een ‘pure hond’. Hij was in Nederland geboren, maar zijn ouders kwamen uit Turkije. Door omstandigheden werd voor hem een nieuw thuis gezocht. Ik was op slag verliefd, wat op zich een goede basis is, maar ik was niet echt goed voorbereid op wat er komen ging. Ayvaz had een duidelijk eigen mening en was sterk. Neem daarbij de stevige raseigenschappen van een Karabash en je begrijpt dat ik mijn handen vol aan hem heb gehad.
Hij wilde niet aan de lijn lopen en ik zag hoe hij hunkerde naar beweging en vrijheid. Twee keer per dag reden we naar het Rozendaalse Veld bij Arnhem waar hij los kon. Geregeld vroegen mensen waar mijn hond was en dan wees ik naar het witte stipje aan de horizon. Ayvaz bepaalde zijn eigen route en dat was vooral ver weg van mij. Ik had de eerste weken altijd een boek en flesje water mee en wachtte net zolang tot hij bij me kwam zitten. Uren heb ik daar doorgebracht. Uiteindelijk kreeg hij de rust en het vertrouwen dat het ook prettig was om bij mij in de buurt te blijven.
Alle kennis die ik had over honden en hun gedrag werd door Ayvaz overhoop gehaald. Niets leek meer vanzelfsprekend. Hij deed wat hij dacht dat goed was en ging ervan uit dat ik hem wel begreep. Elke onduidelijke actie van mijn kant maakte dat hij uit contact ging; ik moest goed nadenken over mijn handelingen. Hij kon dagen van slag zijn als hij vond dat hem onrecht was aangedaan en ik wist vaak niet eens wat er nu mis was gegaan. Uiteindelijk, na driekwart jaar, kon ik zeggen dat we een band aan het opbouwen waren.
Maar de eerste drie jaren waren tropenjaren. Hij vocht met alle reuen die even groot of groter waren. Hij vocht met alle reuen die te veel staarden (hallo Bordercollies!). En hij vocht met alle reuen die vanuit onzekerheid heel stoer gingen doen en onduidelijke signalen afgaven. Kortom, met 75% van alle reuen kon hij niet overweg. Daar stond tegenover dat hij zeer tolerant was naar teven en naar honden die onder hem door konden lopen.
Hij was zeer gecharmeerd van vrouwen maar de gemiddelde man vond hij maar zo-zo. Hij kon mannen letterlijk zijn terrein afkijken en schroomde niet dreigend tegen hen op te springen en als ze zijn signalen niet respecteerden, kon hij bijten. En dan heb ik het nog niet eens over postbodes… die waren hun leven niet zeker.
Na die drie zware jaren brak de tijd aan dat we konden lezen en schrijven met elkaar. Hij liep veel los, negeerde mensen en als er een onbekende hond in beeld kwam, meldde hij zich bij mij zodat we samen konden kijken of een ontmoeting verstandig was. Hij luisterde goed voor een Karabash en dat was voor mij voldoende.
Alle honden die op mijn pad kwamen, hebben mij inzichten gegeven, maar Ayvaz heeft mij wel heel veel geleerd. Zijn pure gedrag en zelfstandige inborst maakte dat ik heel goed ‘honds’ moest leren. En omdat bijna geen enkele hondendeskundige iets van hem begreep, en ik dus ook geen adviezen kreeg, hebben we samen ons wiel uitgevonden. Door hem sta ik nergens meer van te kijken; ik heb geleerd hoe uniek honden zijn in hun gedrag en communicatie en sta ik open voor alles wat honden laten zien. Ik zal nooit roepen: “maar dat doet een hond niet!” want dat heb ik helaas zelf te vaak gehoord, waarna ik zonder hulp verder moest.
Ayvaz, mijn lieve kanjer. Zeven jaar was hij mijn maatje en in december 2008 hebben we helaas afscheid genomen. Als eerbetoon is zijn prachtige hoofd gedurende twintig jaar het boegbeeld van mijn praktijk Hond InZicht geweest. In 2026 heeft hij plaatsgemaakt voor een nieuw logo, maar zijn waardevolle lessen draag ik voor altijd met me mee.
Ben je benieuwd naar mijn kijk op honden en het samenleven vanuit InZicht en verbinding? Volg dan mijn gratis cursus Ontmoet Hond InZicht. In negen video’s krijg je een beeld van mijn werkwijze. Deelname is gratis en verplicht je tot niets, we weet je zeker dat je met een andere blik naar jouw hond gaat kijken!