Volgens bezoek, collega’s en klanten zijn mijn honden opvallend rustig. Ze zeggen nieuwsgierig gedag, snuffelen, knuffelen even en gaan daarna weer hun eigen gang.
Regelmatig krijg ik de vraag: “Hoe dóé je dat? Hoe komt het dat jouw honden zo ‘chill’ zijn?” En eerlijk? Ik weet het niet precies. Wel weet ik dat de rust geen toeval is en ook geen trainingstechniek, laat staan een ‘brave-hond-trucje’. In dit blog neem ik je mee in hoe ik samenleef met mijn honden. Twee honden, twee mensen, één huishouden, opvallende rust en harmonie.
Al zolang ik honden heb, wandel ik dagelijks op plekken waar zij vrij kunnen lopen. Daar doe ik moeite voor: óf we wandelen een flink eind van huis óf ik pak de auto om naar een fijne plek te rijden. Ik kies wandelroutes waarbij ik zo min mogelijk andere mensen en honden tegenkom. Zodra ze los kunnen, zie ik mijn honden ‘aan’ gaan. Neus aan de grond, tempo erin en dan weer stilstaan en dat geheel naar eigen inzicht. Geregeld checken ze in met een blik of een gedraaid oor en verder zijn ze helemaal vrij en in hun element.
Zodra we thuis zijn, gaan ze als vanzelf ‘uit’. We hebben onze rituelen van tuigen en lijnen af, een knuffel, een kluifje en dan is er rust. Ze zoeken een fijne ligplek en ze vallen in slaap. Mijn honden slapen veel en diep. Ze melden zich af en toe voor een aai en een zoen. Ze komen kijken tijdens het koken, snuffelen wat rond, spelen samen of proberen elkaar af te troeven voor het beste zonnige plekje of die ene vergeten kong.
En als er bezoek komt? Dan zijn ze blij, vriendelijk, nieuwsgierig… en gaan daarna weer gewoon door met hoe ze dat anders doen. Dit kan ook doordat ik hier de regie heb. Ze mogen snuffelen en knuffelen en dan is het klaar en gaat het bezoek met mij in gesprek, want dat was tenslotte het doel. Deze duidelijkheid geeft rust.
Mijn doel in de wandelingen is dat zij geheel vrij, zonder inmenging van anderen, hun neus kunnen gebruiken. Op korte routes sta ik stil zodra zij willen snuffelen en ja, soms doe ik drie keer zo lang over een uitlaatrondje dan als ik door zou lopen, maar dan hebben zij niet de optimale beleving. Als we lang wandelen op routes waar zij los kunnen lopen, doe ik hun tuigen af, zodat ze zich letterlijk vrij kunnen voelen.
Mijn taak is die van regisseur en manager; ik houd de omgeving in de gaten en zorg dat ik een verstoring oppak, als die zich aandient. Ze luisteren als ik vraag bij me te komen en laten zich vol vertrouwen managen.
In huis vraag ik niets van ze, maar er zijn wel heldere kaders. Zo hebben ze meerdere ligplekken, ook op de bank, en maken ze plaats als wij daar ook willen liggen of zitten. Ze krijgen altijd wel een hapje van ons eten, mits het verantwoord is, maar openlijk bedelen is niet de bedoeling. Als de bel gaat, is één keer blaffen genoeg en ze mogen mee om bezoek binnen te laten. In de begroeting mag er enthousiast geknuffeld worden, maar daarna is het klaar en kan het bezoek zich met ons bezighouden.
Al deze regels zijn als vanzelf gegroeid en met af en toe een herinnering aan ‘zo doen we dat’, weet iedereen wat er wel en niet passend is. Geen strakke regels, geen dwang, maar zachte duidelijkheid. In mijn beleving is er alleen vrijheid mogelijk als er duidelijke kaders zijn en deze kaders hoeven niet hard te zijn.
In het samenleven probeer ik zoveel mogelijk rekening te houden met de behoeften van mijn honden. Ze kunnen van binnen naar buiten als het mooi weer is en anders komen ze vragen of ik de deur open wil doen. Er zijn veel ligplekken in ons huis, waardoor ze, geheel naar hondse behoefte, met regelmaat kunnen wisselen van rustplek.
Ik betrek ze bij het samenleven door bijvoorbeeld de boodschappen en de post te laten inspecteren, hen te betrekken bij het tuinieren en daarnaast samen te Hersenwerken. Honden zijn van nature nieuwsgierig en gebruiken geur om informatie op te doen. Daarnaast zijn het samenwerkers die genieten van samen dingen doen en gewoon samen te ‘zijn’. Door hieraan tegemoet te komen, creëer ik als vanzelf interne rust bij hen.
Mijn begeleiding zal ongetwijfeld een rol spelen. Ik ben over het algemeen rustig en heel bewust van mijn eigen gemoedstoestand. Dat geeft de honden een veilig gevoel.
Doordat ik als regisseur en manager standaard bewust ben van hun hondse behoeften, kunnen de honden ook goed omgaan met situaties waarin ik niet rustig ben, denk aan ruzie, verdriet, spanning. Ze hebben enerzijds voldoende veerkracht opgebouwd omdat ze alles kunnen ontdekken en uitproberen en anderzijds weten ze dat ik, ondanks eigen sores, altijd een veilige haven voor ze ben. De sterke basis vangt stress op als het even minder gezellig is.
Door te blijven kijken naar het individu, door kaders af te stemmen op wat bij hen en mij past en door hondse behoeften serieus te nemen, kunnen mijn honden zichzelf zijn. Zowel in actie als in rust. En als je leeft op een manier die bij je past, ontstaat er harmonie en stille verbinding. Bij de hond én bij jou.
Herken je het verlangen naar rust in jullie leven samen, maar weet je nog niet hoe je daar kunt komen? Maak dan kennis met mijn werkwijze als coach voor mens met hond.
Volg mijn gratis cursus Ontmoet Hond InZicht